![]() |
![]() |
![]() |
Twee weken geleden publiceerde de New York Times een zeer belangrijk artikel over Turkije, geschreven door William Safire. Hij was de man die vroeger de speeches van Nixon voorbereidde. In zijn artikel houdt hij een denkbeeldig interview met president Nixon, waarin Nixon zegt: "Net zoals we ooit China gebruikten tegen het communistische blok zullen we nu Turkije gebruiken tegen Irak." En dat zullen ze zeker doen.
In de afgelopen twee weken hebben we gezien hoe vaak de Turkse bourgeoisie de imperialisten onhandig uitdaagt. Eerst bekritiseerden zij de Amerikaanse imperialisten met betrekking tot hun beleid in Noord-Irak en vervolgens zetten zij de Europese imperialisten onder druk over de kwestie Cyprus.
Het Turkse leger heeft de VS onder druk gezet met betrekking tot een op handen zijnde Koerdische staat in Irak. Op dit moment is de enige manier voor de Turkse bourgeoisie om de situatie onder controle te krijgen om zelf Noord-Irak binnen te vallen. Als dat hun zou lukken, dan zullen zij dat land besturen gezamenlijk met Koerdische pro-Washingtonleiders, zowel Talabani als Barzani.
Terwijl dit zich allemaal afspeelt wachten de Koerden in Turkije af en bezien wat er gaat gebeuren. Sommigen van hen denken oprecht dat de stichting van een Koerdische staat in Noord-Irak hun democratische status in Turkije zal verbeteren. Wat zij niet zien is dat door dit dilemma de Turkse bourgeoisie enorm in paniek raakt en eerder woedend zal reageren dan democratisch.
Ook al waren de uitlatingen van de minister te vaag, om te kunnen voldoen aan de diplomatieke normen, in werkelijkheid was dit opnieuw bedoeld als chantage.
Maar kan de Turkse bourgeoisie het EU proces daadwerkelijk stoppen? Hebben zij een alternatief ter vervanging van de EU? Vergeet het maar. Het is in de eerste plaats economisch onuitvoerbaar. Zestig procent van de huidige Turkse export gaat naar Europese landen. Er is voor de Turkse bourgeoisie geen alternatieve markt die de Europese kan vervangen. Bovendien heeft de Turkse bourgeoisie zijn kans verloren om een 'baby'-imperialist te worden in het Midden-Oosten en in de naburige voormalige Sovjetstaten. Wederom heeft de Turkse bourgeoisie met dreigementen gestrooid die door niemand serieus genomen kunnen worden.
Tijdens een partijcongres op 15 november jl. besloot de SIP (Socialistische Partij voor Staatsmacht) om haar naam te veranderen in Communistische Partij van Turkije (TKP) en registreerde Nazim Hikmet als het eerste lid van de partij. Hiermee hebben zij feitelijk de wet ontkracht die het oprichten van een politieke partij met de naam 'communistisch' verbiedt. De nieuwe TKP accepteert de erfenis van de voormalige TKP en alle communisten in de Turkse geschiedenis, met al hun verdiensten en fouten.
De crisis van de bourgeoisie heeft verschillende invloeden op de linkse Turkse beweging. Sommige linkse partijen hebben op dit moment besloten om hun krachten te bundelen met de sociaal-democraten, omdat zij het gevoel hebben het niet meer op eigen kracht te kunnen. Anderen hebben besloten dat het beter is op eigen benen te staan en zwaaien met de rode vlag.
vertaling: J. Bernaven