'Alleen wanneer we georganiseerd zijn, kunnen we het opkomende fascisme bestrijden'

Zaterdag 28 februari kwamen meer dan 200 mensen samen in de Zuiderkerk te Amsterdam om de Februaristaking van 1941 te herdenken. Onderdeel hiervan was een panelgesprek over hedendaags vakbondswerk. Sahand Mozdbar, voorzitter van de Amsterdamse studentenbond ASVA, ging met zijn inleiding in op de oorsprong van het fascisme en de noodzaak van een krachtige vakbond, politiek onafhankelijk en geworteld aan de basis. Hieronder publiceren we deze toespraak.

Beste aanwezigen, vrienden, kameraden,

Mijn naam is Sahand Mozdbar, en met veel trots sta ik hier op deze herdenking van de historische Februaristaking, namens de ASVA Studentenvakbond. Zoals sommigen van jullie misschien al weten, is ASVA ontstaan uit het studentenverzet tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dit maakt het een nog grotere eer om hier vandaag te staan, gezien we het vaandel van de antifascistische strijd, die intiem verbonden is met het ontstaan van ASVA, op deze manier hoog kunnen houden. En de reden dat we hier staan, dat we deze staking ieder jaar blijven herdenken, is niet alleen om de moedige arbeiders van toen te eren, maar vooral om lessen te trekken uit hun strijd, deze strijd voort te zetten en te intensiveren. Want de oorsprong van het fascisme, namelijk het parasitaire kapitalistische systeem, bestaat nog altijd en met de ontwikkelingen die zich in de afgelopen paar jaar hebben voltrokken, wordt de noodzaak om ten strijde te trekken tegen het oprukkende fascisme met de dag groter.

Sahand Mozdbar (midden) spreekt het publiek toe. Foto: NCPN

Ik wil in deze toespraak dan ook vooral stilstaan bij wat ons vandaag de dag te doen staat, vanuit mijn rol als voorzitter van de studentenvakbond. Om dit goed te kunnen doen, is het belangrijk om allereerst te kijken naar de problemen waar studenten mee geconfronteerd worden en hoe verschillende groepen, met verschillende belangen, hierop inhaken. Deze problemen zijn uiteenlopend, maar toch allemaal verbonden aan hetzelfde onderliggende systeem waaruit ze voortvloeien. Problemen zoals de woningcrisis, torenhoge levenskosten en een onzeker toekomstperspectief, zijn niet alleen symptomen van een systeem dat winstbejag boven maatschappelijke behoeften stelt, maar deze problemen vormen ook een voedingsbodem voor fascistisch gedachtegoed. De gevestigde politiek wil en kan niet de juiste maatregelen treffen om deze problemen te verhelpen, omdat zij objectief gezien gebonden is aan belangen die lijnrecht tegenover die van werkende mensen en studenten staan. Het gevolg hiervan is dat studenten en werkers vervreemd raken van deze politiek en beïnvloedbaar worden voor alternatieven die hiervan afwijken. Zoals jullie je kunnen voorstellen biedt dit zowel kansen als gevaren. Mijn constatering is dat gezien de lage organisatiegraad en de diepe ideologische crisis van de arbeidersbeweging, de spreekbuizen van het grootkapitaal grond aan het winnen zijn.

De fascistoïde krachten, van studentenraden zoals de Vrijmoedige Studentenpartij tot politieke groeperingen zoals de FvD en PVV, gebruiken de reële problemen van studenten op een opportunistische manier om hen af te leiden van de werkelijke oorzaak van hun problemen. Dit doen ze nadrukkelijk via een verdeel-en-heers tactiek: door de schuld neer te leggen bij migranten of andere minderheidsgroepen voor zaken zoals de wooncrisis, verhullen zij enerzijds de gedeelde belangen die deze groepen met elkaar delen, en anderzijds de systemische oorzaken van deze problemen. Alles en iedereen draagt de schuld van de problemen die studenten en werkers ervaren, behalve natuurlijk de huisjesmelkers, CEO's en aandeelhouders; toevallig nét de enige groep mensen die feitelijk profiteert van onze problematiek.

Maar nu rijst de vraag: wat kunnen we doen? Waar staan we momenteel, en wat zijn de obstakels waar wij als studentenvakbond tegenaan lopen? Zoals ik al eerder had benoemd, is misschien wel de grootste hindernis die we moeten overwinnen, de lage organisatiegraad onder studenten. Dit gaat gepaard met een algemene onwetendheid over wat de vakbond is en wat zij doet, laat staan dat wij als ASVA bestaan om samen met hen te strijden voor onze gedeelde, materiële belangen. Hierin ligt momenteel dan ook onze grootste prioriteit, hoe kunnen we namelijk een alternatief bieden voor studenten, wanneer ze nauwelijks afweten van ons bestaan? Door vaker aanwezig te zijn op de campussen, door evenementen op te zetten over maatschappelijke vraagstukken, en door studenten langzaam maar zeker te organiseren in actiecomités, werken we aan onze leden-basis en tegelijkertijd onze naamsbekendheid. Alleen een krachtige vakbond, politiek onafhankelijk en geworteld aan de basis, is in staat om studenten zelf-organisatie te leren en via strijd een duidelijk alternatief te bieden voor zowel de gevestigde politiek als het oprukkende fascisme.

Er staat ons een bittere en langdurige strijd te wachten de komende jaren, waarin de crisis waar we ons nu in bevinden alleen maar zal verergeren. Juist daarom is de nood zo hoog om verzet te bieden door ons te organiseren waar we wonen, werken en studeren. Alleen wanneer we georganiseerd zijn, met een duidelijke tactiek en strategie, wordt het mogelijk om het opkomende fascisme te bestrijden en kunnen we een werkelijk alternatief formuleren waarin studenten zélf de regie hebben over hun toekomst. En voor dat doel strijden we dag in en dag uit.

Lang leve de vakbond!

Lang leve de heldhaftige Februaristakers!

Dankjulliewel!