Boekenweek in Deventer

De boekenweek had dit jaar als thema ‘mijn generatie’. We plaatsen hieronder een ingezonden brief met de gedachtes van een lezer naar aanleiding van de boekenweek in Deventer.

De wereldvreemde journalist, sinds kort een uitgesproken nominaal feminist, kwam op zekere dag tot de uiterst basale ingeving dat er werkelijk nog werk aan de winkel is. Ze vond daar, vers onder haar steen vandaan, het aangematigd mandaat dit ons te verkondigen. Een naïviteit die slechts te ontlenen is uit een evenzeer uitzonderlijk privilege. De vocatie tot het produceren van een biografie over, nota bene, Máxima de powervrouw (omdat een subtielere karikatuur niet beschikbaar was) kwam dan ook niet uit de lucht vallen. Want ook wij moeten beschikken over het recht om uit te buiten! Zoals ook wij het recht hebben tot een woning, zorg, representatie, gelijke behandeling of onderwijs, mits het benodigde liquide voorschot te missen is. Laat ons van deze ‘plakkerige vloer’ ontbinden zodat ook wij vrouwen zelfstandig de vruchten kunnen plukken van de onderdrukking van de werkende vrouw; opdat ook wij op haar rug mogen staan. Schenk ons dat schijnheilig burgerlijk privilege van de schijngelijkheid, dat ons slechts geschonken kan worden mits die structurele ongelijkheid, mits die structurele onderdrukking die daaraan ten grondslag ligt ongedeerd blijft. In het bijzonder was het voor onze journalist van belang het feministische aspect te belichten door uit haar werk – substantieel een stapel ongefilterde informatie gegarneerd met triviale bijkomstigheden – anekdoten te citeren over, bijvoorbeeld, de dochters die de aandelen van het familiebedrijf niet erfden, daar hun broers deze wel erfden. Uiteindelijk is de slappe feministische rode draad niks meer dan een weerklank van die hulpeloze armoede van het pleidooi vanuit de kooi boven aan de top van de taart. Wij bedanken haar voor haar ‘strijdbare opstelling,’ opdat na haar succes wij onze rug eerlijk delen mogen.