De Epstein in jouw dorp

Normaal gezien treft u hier een column van mij aan waarin ik probeer om iets grappigs uit het nieuws met een flinke dosis sarcasme te verbinden aan de grotere economische en politieke ontwikkelingen. Vandaag gaat dit mij niet lukken. En dit zeg ik niet als een satiricus die zo nu en dan clichématig zegt: "nu ga ik even iets échts vertellen", alsof hij een net iets te hippe jeugdwerker is die omgekeerd op een stoel gaat zitten om een groepje van vijf baldadige puistenkoppen toe te spreken. Nee, dit zeg ik omdat deze column buiten mijn comfortzone gaat liggen. Ik schrijf ook liever gewoon wat mopjes, maar dat lukt mij niet deze maand. Liever had ik hier een andere column geschreven. Maar ik kon alleen maar denken aan al die verschrikkelijke dingen die vorige maand uit de ‘Epstein files’ naar voren kwamen.

Drie miljoen pagina's, meer dan 2000 video's en 180.000 afbeeldingen. Met daarin de meest gruwelijke daden omschreven en gefotografeerd, uitgevoerd door de top van de top van de wereldwijde elite. De daders zijn veelal door het ministerie van Justitie van de VS geanonimiseerd, terwijl de namen en foto's van de slachtoffers onbeschermd online zijn gepleurd. Veel zwartgelakte namen dus, maar wie er sowieso genoemd worden zijn onder andere Donald Trump, Bill Clinton, Prince Andrew (die op een foto over een bewusteloos vrouwenlichaam gebogen staat), maar ook de Noorse kroonprinses, de Belgische prins Laurent, en het Nederlandse model Yfke Sturm (ambassadeur van het Rode Kruis). Adel en grootkapitaal ontmoetten elkaar op een eiland om zich te vergrijpen aan weerloze kinderen en volwassenen.

Wij hadden vroeger thuis ook een Epstein. Een man die, als eigenaar van een bedrijf, in ons kleine dorp nét iets te veel aanzien genoot. Een man met status in onze lokale kerk. Achter de gesloten deuren van ons huis was hij echter wreed en onberekenbaar en eiste hij voor zichzelf lichamen op die niet van hem waren. Ook de mijne. Dit was allemaal op een stuk minder grotere schaal dan bij Jeffrey Epstein, maar het patroon is hetzelfde. Een man, onschendbaar vanwege zijn geld en aanzien, kan jarenlang veel te ver gaan zonder dat iemand er iets aan doet, ook als er verontrustende geluiden naar buiten beginnen te komen. Zolang hij iets heeft waar anderen afhankelijk van zijn, kijkt men graag een andere kant op. Ik zou zelfs durven beweren dat elk land, ieder dorp en elke stad zijn eigen ‘Epsteinfiguur’ heeft. Het ironische is dat deze man mij christelijk heeft opgevoed. God was vroeger overal, behalve bij ons thuis. Ik ben tegenwoordig nog steeds wat gelovig; als een soort chronisch onderliggend virus. Zeker in tijden als deze wil ik nog graag eens hopen op iets dat groter is dan dit.

Het is verleidelijk om de hoop te verliezen. Terwijl het Amerikaanse ministerie van Justitie veelal de slachtoffers ongelakt onthult, worden de daders achter zwarte strepen beschermd. De rijksten van de wereld zitten veilig in hun ivoren torens. Klein Orkest zong het al: alleen als je geld hebt is de vrijheid niet duur. Velen van de verkrachters in Epsteins cirkel zullen waarschijnlijk niet vervolgd worden. Het is dan ook verleidelijk om op ‘iets groters’ te hopen. Overal zitten namelijk machtige mannen die zichzelf onschendbaar hebben gemaakt achter een muur van geld en invloed, maar ze zijn wel allemaal alleen. Wij niet; wij zijn samen. En in dat samen kunnen wij zelf dat grotere zijn waar we op hopen. Dat is ook de reden waarom ik jaren terug communist ben geworden: omdat ik geloof in de kracht van de werkende klasse, van de gewone mensen die de economie draaiende houden én haar stil kunnen leggen. Ik kan niet meer niets doen. Maar we moeten ons wél kwaad blijven maken. Als je nog niet kwaad bent, is het nú de tijd om kwaad te worden.

Iemand moet die rijke machtige mannetjes (en vrouwen, zoals Epsteins handlanger Maxwell), waar ze ook zijn, aansprakelijk houden. Zelf gaan ze het niet doen. Het enige wat deze kapitalisten gaat stoppen is het systeem dat hen in staat stelt dit te doen volledig afbreken. Afpakken die bergen geld waarachter ze zich verschuilen, afpakken hun macht en invloed; de opbrengst terug naar de werkers, en iedereen gelijkwaardig. Niemand moet zich meer rechten kunnen kopen dan de ander! Alleen samen kunnen wij dit doen. Individueel hebben deze rijken - nu nog - ontzettend veel macht. Maar vergeet nooit: wij zijn met meer.