In de wachtrij wachten op verandering

Elk jaar trekken miljoenen Nederlandse arbeiders na een jaar hard werken het buitenland in. Voor velen is de vakantie er om weer op adem te komen en uit te rusten. Het is ook begrijpelijk dat vele arbeiders vermoeid zijn na dit jaar. Ze zijn tweemaal bedolven onder tamme verkiezingsbeloftes, het nieuwe kabinet heeft de aanval heropend op de sociale zekerheid, en de boodschappen zijn nog steeds te duur.

Ook mijn moeder is toe aan vakantie. Ze heeft voor het zoveelste jaar op rij weer hard moeten werken als zorgverlener. Waar er 6 jaar geleden landelijk voor zorgmedewerkers werd geapplaudisseerd, wordt de zorg nu geteisterd door bezuinigingen. Het heeft mijn moeder erg geraakt dat haar sector onder het mes gaat. Het maakt veel los en ze is toe aan rust. Echter moet ze nog op haar rust wachten, in de wachtrij.

Ik tref mijn moeder in de woonkamer. Ze is al een tijdje aan de telefoon en ik zie aan haar ogen dat ze er doorheen zit. Ze heeft tickets bij de beruchte vliegmaatschappij RyanAir geboekt. Ze kwam er afgelopen week achter dat ze de gegevens verkeerd heeft ingevuld. Essentieel als je in het vliegtuig toegelaten wilt worden. Een menselijke fout, iets wat je vlot zou moeten kunnen herstellen. Niet als het aan RyanAir ligt. RyanAir heeft namelijk de opkomende AI ‘innovaties’ al losgelaten op haar werkvloeren. Waar er voorheen een overwerkte helpdeskmedewerker zat, één die door de jaren heen al zijn collega’s heeft ontslagen zien worden en de werkdruk vergroot heeft gekregen, is er nu een monotone stem van een computer. AI is een goedkope oplossing, vindt het bedrijf. AI kan namelijk niet hun zorgen uiten over de werkdruk. AI hoeft geen plas-, eet- of rookpauzes, en het zal ook nooit gaan staken. AI kan van alles, behalve mijn moeders vraag beantwoorden. Dit geintje heeft uren van haar vrije dag ontnomen. Ze is moe van al het wachten. Ik ook.

Wachten op verandering. AI bedrijven beloven een beter product, maar waar er voorheen porselein was, treffen we plastic. De kwaliteit is ver te zoeken, desondanks gaan er miljarden naar deze bedrijven. Zowel geld als miljarden liters water vallen in hun handen. Water is er genoeg voor hen, maar niet voor de boeren die hun gewassen in leven proberen te houden. Niet voor de bomen die hun bladeren niet groen krijgen. Niet voor de rivieren waar wij ons zouden kunnen afkoelen. Ik ben het wachten zat.

Blijven wij allen ons nog langer voorhouden dat als we netjes op onze beurt wachten, we echt geholpen gaan worden? Of, zijn we het allen zat? Zat dat alle sociale voorzieningen als een kostenpost worden behandeld. Dat de bedrijven hun brood, onze natuur haar dood is. Dat verdeeldheid gezaaid wordt waar er vereniging en verzet hoort te groeien. Er moet een wereld zijn waar eerlijke zorg voor iedereen is. Waar men niet hoeft te twijfelen of er nog brood op de plank te vinden is. Bij mij thuis zijn we het zat. De telefoon is opgehangen, en wij gaan de strijd aan.