Skip navigation

Manifest 4

1 april 2025 | Jaargang 43

van de redactie

In het binnenlands nieuws overheerst de afgelopen tijd het gekibbel binnen het kabinet, zowel tussen de ministers als de coalitiepartijen. Het lijkt vaak alsof de coalitiepartijen, in het bijzonder de PVV, zich als belangrijkste oppositiepartijen opstellen tegen hun eigen kabinet, soms zelfs tegen hun eigen ministers. Met al dat gekrakeel proberen ze te verhullen dat ze op alle wezenlijke vraagstukken op één lijn zitten.

Waarover zijn ze het eens? Over bezuinigingen op publieke voorzieningen – hoger onderwijs en cultuur zijn daarbij slechts het startschot. Over inperking van democratische vrijheden en opvoering van repressie, met een reeks wetten in de maak over politieke partijen, het kiesstelsel en de rechtsstaat, die al door het vorige kabinet zijn voorbereid. Over afbraak van asielrecht in het kader van een breed offensief tegen sociale en politieke rechten, die zeker niet alleen vluchtelingen en immigranten raakt. En over de overgang naar een ‘oorlogseconomie’ en miljarden extra voor defensie en de oorlogsindustrie.

Van een oppositie is in de Tweede Kamer geen sprake. Niet van de kibbelende ministers en coalitiepartijen, maar ook niet van de oppositiepartijen die in wezen dezelfde politiek onderschrijven, maar vooral vinden dat zij het beter kunnen uitvoeren. Lenin wees er op dat het huidige kapitalisme wordt gekenmerkt door een tendens naar reactionaire politiek. Die tendens zien we nadrukkelijk naar voren komen nu de kapitalistische economie spaak loopt en de tegenstellingen tussen imperialistische blokken scherp toenemen. Die reactionaire tendens omarmt het hele burgerlijke politieke bestel, niet alleen de extreemrechtse partijen.

Toch is er reden voor optimisme. Want tegenover de afbraak- en oorlogspolitiek versterkt ook de enige werkelijke oppositie. Niet in het parlement, maar aan de basis. In bedrijven en sectoren, op onderwijsinstellingen en op straat. We besteden deze krant veel aandacht aan ontwikkelingen in de arbeidersbeweging en vakbondswerk.

Op internationaal vlak verspreidt het imperialisme momenteel oorlog en geweld als een natuurbrand bij droogte. Jemen, dat vele jaren aan Saoedisch geweld heeft doorstaan zal weer een zware tijd tegemoet gaan nu de Verenigde Staten hun vizier op het land hebben gericht. Ook de Palestijnen in Gaza hebben niet lang kunnen bijkomen tijdens de relatieve rust van het bestand; Israël heeft genadeloos toegeslagen en vele honderden slachtoffers gemaakt in de afgelopen weken. De regering-Netanyahu bereidt ondertussen ook voor om de bevolking van Gaza te ‘herhuisvesten’ elders, wat neerkomt op een etnische zuivering van het gebied.

Verder naar het zuiden neemt het geweld ook toe. Naast de burgeroorlog in Soedan en de gevechten tussen de Democratische Republiek Congo en de door Rwanda gesteunde rebellengroep M23, broeit het nu ook in Zuid-Soedan. Na de burgeroorlog die tot 2018 duurde, was er een precaire machtsbalans. Al weken hing het in de lucht dat er wat ging gebeuren, maar nu is het dan ook daadwerkelijk zover dat vicepresident Riek Machar is gearresteerd. De situatie is bijzonder ontvlambaar. De vorige burgeroorlog heeft het leven gekost van naar schatting 400.000 mensen, een herhaling zou een catastrofe zijn.

Op het Europees continent zijn de zaken niet veel beter, de oorlog in Oekraïne raast nog steeds voort. Trumps belofte om de oorlog binnen 24 uur te beëindigen draait uit op het tegenovergestelde. Europese landen zoals Frankrijk overwegen om troepen naar Oekraïne te sturen. Schaamteloze Amerikaanse agressie, bijvoorbeeld richting Groenland en Panama, wordt geëvenaard door een enorme militarisering in Europa. Voor de levensomstandigheden van de bevolking houden de ministers van Financiën de hand op de knip, maar voor het oorlogsapparaat zijn er gouden bergen. Dat niet alleen, ook manschappen zijn nu gewild. Nederland wil het aantal beschikbare troepen meer dan verdubbelen. Men wil nóg niet aan het invoeren van de dienstplicht, wat zo goed als aangeeft dat het in de nabije toekomst op de agenda staat. Ondertussen probeert men alvast zoveel mogelijk jonge werkers binnen te hengelen met brede wervingscampagnes van defensie.

Lees de Waarheid in Manifest! Niet alleen in de papieren Manifest, maar ook digitaal op de website van Manifest (leesmanifest.nl) en de website van de partij (ncpn.nl). Zie ook voorwaarts.net van de CJB. De volgende krant komt uit op 29 april.

Artikelen in deze editie

Internationaal - Roel Hoefmaker

Groenland: ‘Noch Deens, noch Amerikaans’

Vakbondsnieuws - Ties Korrel

Docenten en studenten solidair in strijd tegen onderwijsbezuinigingen

Kunst en cultuur - Bram Bosman (nog niet online)

Dean Reed: de rode cowboy

Je kan me nog meer vertellen - Roel Hoefmaker (nog niet online)

Koningsdag

Curaçao - Tula Boni (nog niet online)

Aprilmoorden in context: racisme en anticommunisme in de arbeidersbeweging

Franse pensioenprotesten - Communistische Revolutionaire Partij van Frankrijk (PCRF) (nog niet online)

Een klassengeoriënteerde, massale vakbond en de leninistische partij versterken ‘in dezelfde beweging’

Gedicht - Waldo Sinestra (nog niet online)

Uit stand

Interview - Gideon & Sasza Sidwa (nog niet online)

Taxichauffeurs komen in opstand tegen Uber

Reportage - Meindert Zijlker (nog niet online)

(On)geschikt als reservist?

Mooie woorden - Rinze Visser (nog niet online)

Een fietsenhok met rottige Russen

Analyse - Commissie Bedrijven- en Vakbondswerk (nog niet online)

De vakbeweging in Nederland

Griekenland - Joke van den Boogert (nog niet online)

Oorlogseconomie en gebrek aan zuurstof

Je hoeft geen lid te zijn om bij te dragen aan Manifest!

Met jullie hulp garanderen we een communistische visie op de actualiteit in Nederland

Abonneer Nu!
van de redactie

In het binnenlands nieuws overheerst de afgelopen tijd het gekibbel binnen het kabinet, zowel tussen de ministers als de coalitiepartijen. Het lijkt vaak alsof de coalitiepartijen, in het bijzonder de PVV, zich als belangrijkste oppositiepartijen opstellen tegen hun eigen kabinet, soms zelfs tegen hun eigen ministers. Met al dat gekrakeel proberen ze te verhullen dat ze op alle wezenlijke vraagstukken op één lijn zitten.

Waarover zijn ze het eens? Over bezuinigingen op publieke voorzieningen – hoger onderwijs en cultuur zijn daarbij slechts het startschot. Over inperking van democratische vrijheden en opvoering van repressie, met een reeks wetten in de maak over politieke partijen, het kiesstelsel en de rechtsstaat, die al door het vorige kabinet zijn voorbereid. Over afbraak van asielrecht in het kader van een breed offensief tegen sociale en politieke rechten, die zeker niet alleen vluchtelingen en immigranten raakt. En over de overgang naar een ‘oorlogseconomie’ en miljarden extra voor defensie en de oorlogsindustrie.

Van een oppositie is in de Tweede Kamer geen sprake. Niet van de kibbelende ministers en coalitiepartijen, maar ook niet van de oppositiepartijen die in wezen dezelfde politiek onderschrijven, maar vooral vinden dat zij het beter kunnen uitvoeren. Lenin wees er op dat het huidige kapitalisme wordt gekenmerkt door een tendens naar reactionaire politiek. Die tendens zien we nadrukkelijk naar voren komen nu de kapitalistische economie spaak loopt en de tegenstellingen tussen imperialistische blokken scherp toenemen. Die reactionaire tendens omarmt het hele burgerlijke politieke bestel, niet alleen de extreemrechtse partijen.

Toch is er reden voor optimisme. Want tegenover de afbraak- en oorlogspolitiek versterkt ook de enige werkelijke oppositie. Niet in het parlement, maar aan de basis. In bedrijven en sectoren, op onderwijsinstellingen en op straat. We besteden deze krant veel aandacht aan ontwikkelingen in de arbeidersbeweging en vakbondswerk.

Op internationaal vlak verspreidt het imperialisme momenteel oorlog en geweld als een natuurbrand bij droogte. Jemen, dat vele jaren aan Saoedisch geweld heeft doorstaan zal weer een zware tijd tegemoet gaan nu de Verenigde Staten hun vizier op het land hebben gericht. Ook de Palestijnen in Gaza hebben niet lang kunnen bijkomen tijdens de relatieve rust van het bestand; Israël heeft genadeloos toegeslagen en vele honderden slachtoffers gemaakt in de afgelopen weken. De regering-Netanyahu bereidt ondertussen ook voor om de bevolking van Gaza te ‘herhuisvesten’ elders, wat neerkomt op een etnische zuivering van het gebied.

Verder naar het zuiden neemt het geweld ook toe. Naast de burgeroorlog in Soedan en de gevechten tussen de Democratische Republiek Congo en de door Rwanda gesteunde rebellengroep M23, broeit het nu ook in Zuid-Soedan. Na de burgeroorlog die tot 2018 duurde, was er een precaire machtsbalans. Al weken hing het in de lucht dat er wat ging gebeuren, maar nu is het dan ook daadwerkelijk zover dat vicepresident Riek Machar is gearresteerd. De situatie is bijzonder ontvlambaar. De vorige burgeroorlog heeft het leven gekost van naar schatting 400.000 mensen, een herhaling zou een catastrofe zijn.

Op het Europees continent zijn de zaken niet veel beter, de oorlog in Oekraïne raast nog steeds voort. Trumps belofte om de oorlog binnen 24 uur te beëindigen draait uit op het tegenovergestelde. Europese landen zoals Frankrijk overwegen om troepen naar Oekraïne te sturen. Schaamteloze Amerikaanse agressie, bijvoorbeeld richting Groenland en Panama, wordt geëvenaard door een enorme militarisering in Europa. Voor de levensomstandigheden van de bevolking houden de ministers van Financiën de hand op de knip, maar voor het oorlogsapparaat zijn er gouden bergen. Dat niet alleen, ook manschappen zijn nu gewild. Nederland wil het aantal beschikbare troepen meer dan verdubbelen. Men wil nóg niet aan het invoeren van de dienstplicht, wat zo goed als aangeeft dat het in de nabije toekomst op de agenda staat. Ondertussen probeert men alvast zoveel mogelijk jonge werkers binnen te hengelen met brede wervingscampagnes van defensie.

Lees de Waarheid in Manifest! Niet alleen in de papieren Manifest, maar ook digitaal op de website van Manifest (leesmanifest.nl) en de website van de partij (ncpn.nl). Zie ook voorwaarts.net van de CJB. De volgende krant komt uit op 29 april.

Citaat van de Maand

"

Hoe waren deze klassen echter ontstaan? Kon men de oorsprong van het grote, vroeger feodale grondbezit op het eerste gezicht nog toeschrijven - in het begin althans - aan politieke oorzaken, aan een gewelddadige inbezitneming, dan was dit niet meer mogelijk bij de bourgeoisie en het proletariaat. Hier trad de oorsprong en de ontwikkeling van twee grote klassen uit zuiver economische oorzaken duidelijk en tastbaar aan het licht. En het was even duidelijk, dat het in de strijd tussen grondbezit en bourgeoisie, niet minder dan in de strijd tussen bourgeoisie en proletariaat, in de eerste plaats om economische belangen ging, waarbij de politieke macht eenvoudig als middel moest dienen om deze belangen veilig te stellen. Bourgeoisie en proletariaat waren beide ontstaan als gevolg van een verandering in de economische verhoudingen, nauwkeurig gezegd in de productiewijze. De overgang eerst van het gildehandwerk naar de manufaktuur, dan van de manufaktuur naar de grote industrie met het stoom- en machinale bedrijf, had deze beide klassen voortgebracht. Op een bepaalde trap werden de door de bourgeoisie in beweging gebrachte nieuwe productiekrachten - allereerst de arbeidsdeling en de vereniging in één manufaktuur van vele, slechts een deel van het product bewerkende arbeiders - en de daardoor ontwikkelde ruilverhoudingen en ruilbehoeften onverenigbaar met het bestaande, historisch overgeleverde en door de wet geheiligde productiestelsel, dwz met de gilde- en talrijke andere persoonlijke en lokale privileges (die voor de niet-bevoorrechte standen evenzovele ketenen waren) van de feodale maatschappij.

Friedrich Engels, 1886
Ludwig Feuerbach en het einde van de klassieke Duitse filosofie