Skip navigation

Manifest 4

31 maart 2026 | Jaargang 44

van de redactie

De financiën van de Nederlandse staat zijn voor het pas aangetreden kabinet een heikel punt: aan de ene kant lijkt overal een financieel tekort te spelen, aan de andere kant is er genoeg geld voor enorme projecten. Als we zien welke keuzes de regering maakt, bewijst het Kabinet Jetten eens te meer dat zijn prioriteiten niet liggen bij de werkende mensen.

Zo liet minister Vincent Karremans (VVD) van Infrastructuur en Waterstaat op 16 maart in een brief weten dat er niet genoeg geld is om wegen, bruggen en andere cruciale infrastructuur te onderhouden. Het gaat dan om bedragen van tientallen miljarden voor de komende jaren. “Niet alles kan”, aldus de minister, en daarom zullen er keuzes gemaakt moeten worden. Maar de logische conclusie die hieruit volgt blijft onderbelicht: óf we sluiten wegen en bruggen, óf we hopen maar dat het achterstallig onderhoud niet leidt tot een ramp.

Een week later werd duidelijk dat ook de Voorjaarsnota behoorlijk wankelt, met onder de streep een tekort van zo’n 3 miljard euro. De meeste Nederlanders zullen echter, als ze vanwege geldproblemen piekeren, aan iets anders denken: de volgende keer dat ze moeten tanken. Dieseltankers hebben daar namelijk te maken met een stijging van tientallen procenten vergeleken met het begin van de maand. Tank je benzine, dan ligt de stijging op moment van schrijven rond de 15 procent.

Wie besluit dan maar niet meer te rijden, ontspringt daarmee niet de dans. Ook stoken en koken wordt duurder, wat kan leiden tot honderdduizenden huishoudens die niet meer de gasrekening kunnen betalen – om maar niet te spreken over huishoudens die nu al niet rondkomen. Tot dusver weigert het kabinet elke vorm van financiële compensatie, mogelijk met de hoop dat de oorzaak van al deze stijgingen – de oorlog met Iran – snel voorbij is. Toch weigert het kabinet in te zetten op de-escalatie. En hoewel de regering bij hoog en laag zweert wordt dat dit niet ‘onze’ oorlog is, stuurt het toch een oorlogsschip richting het oorlogsgebied.

Voor president Trump is dit niet genoeg. Daarom klaagt hij luidkeels over zijn Europese bondgenoten en het nut van de NAVO. Dat Trump op meer hulp rekende is ook weer niet zo heel gek. De eerste reacties van Amerikaanse bondgenoten op de aanval op Iran was eerder bemoedigend dan afkeurend, en als er al geklaagd werd, was het omdat Trump ze niet van te voren had ingelicht. Over de situatie in Iran, en hoe het allemaal zo ver heeft kunnen komen, elders in deze krant meer.

Het almaar escalerende oorlogsgeweld beperkt zich niet tot Iran. Israël heeft aangekondigd ‘veiligheidsbuffers’ te creëren in het zuiden van Libanon. Feitelijk komt dit neer op een herhaling van wat de afgelopen jaren in Gaza is aangericht: de nietsontziende vernietiging van woningen en infrastructuur. De duizenden slachtoffers en honderdduizenden ontheemden die in de afgelopen maand in de regio erbij zijn gekomen, lijken daarmee slechts het begin.

Het is daarom belangrijk om te onthouden dat de tientallen miljarden die nodig zijn om Nederland naar een oorlogseconomie om te bouwen –zo’n enorm project dat volgens het kabinet wél door kan gaan ondanks financiële tekorten – bedoeld zijn om het huidige systeem met militaire overmacht in stand te houden. Een systeem waar de werkende klasse betaalt voor de NAVO, het internationale verbond ten behoeve van het Europese en Amerikaanse kapitaal. De mooie woorden van ‘vrijheid’ en ‘internationaal recht’ hebben nog nooit zo hol geklonken.

Over mooie woorden gesproken, we nemen in deze krant afscheid van een rubriek die de afgelopen dertien jaar altijd een waardevolle bijdrage bracht aan Manifest.

In deze krant ook aandacht voor een ander oorlogsgebied dat sinds de oorlog met Iran steeds minder aandacht krijgt in de burgerlijke media: Oekraïne. De oorlog daar begon inmiddels alweer ruim twaalf jaar geleden, en escaleerde ruim vier jaar geleden met de Russische invasie. Het einde is nog altijd niet in zicht.

Lees de Waarheid in Manifest! Niet alleen in de papieren Manifest, maar ook digitaal op de website van Manifest (leesmanifest.nl) en de website van de partij (ncpn.nl). Zie ook voorwaarts.net van de CJB. De volgende krant komt uit op 5 mei.

Artikelen in deze editie

GroenLinks-PvdA - Paul Loop

Waar pleit ‘Progressief Nederland’ nu eigenlijk voor?

Politiek - Redactie

Het roer moet om: stop de sociale afbraak en de oorlogstrom!

Kabinetsplannen - Redactie (nog niet online)

Veelvraat Jetten wil óók de pensioenen opvreten

Kunst - Joris (nog niet online)

Over massacultuur en de taak van kunstenaars in de strijd voor het socialisme

Vakbondsnieuws - Ties Korrel (nog niet online)

DHL-directie geeft niet thuis, vierde staking op rij

Gedicht - Waldo Sinestra (nog niet online)

De inslag

Imperialisme - Heiko (nog niet online)

Vier jaar invasie Rusland in Oekraïne: geen einde in zicht

Politiek - Emanuela (nog niet online)

Het handige sprookje van ‘gekke wereldleiders’

Europese Unie - Redactie (nog niet online)

EU offert de natuur op voor de oorlogsindustrie

Griekenland - Joke van den Boogert (nog niet online)

Rechten op de tocht in de ‘rechtsstaat’

Inzending - J. Jodocus (nog niet online)

Boekenweek in Deventer

Je kan me nog meer vertellen - Roel Hoefmaker (nog niet online)

Fascisten voor Democratie

Solidariteit - Redactie (nog niet online)

Cuba staat niet alleen

Oorlog met Iran - Sjoerd (nog niet online)

Lessen van de Iraanse Revolutie

Vakbond (nog niet online)

Oproep: strijdbare klassenbewuste arbeiders voor FNV-congres 2026

Rinze Visser - Redactie (nog niet online)

Mooie woorden en het taboe op doorvragen

In memoriam - Redactie (nog niet online)

Bij het overlijden van Louis Wilms

Je hoeft geen lid te zijn om bij te dragen aan Manifest!

Met jullie hulp garanderen we een communistische visie op de actualiteit in Nederland

Abonneer Nu!
van de redactie

De financiën van de Nederlandse staat zijn voor het pas aangetreden kabinet een heikel punt: aan de ene kant lijkt overal een financieel tekort te spelen, aan de andere kant is er genoeg geld voor enorme projecten. Als we zien welke keuzes de regering maakt, bewijst het Kabinet Jetten eens te meer dat zijn prioriteiten niet liggen bij de werkende mensen.

Zo liet minister Vincent Karremans (VVD) van Infrastructuur en Waterstaat op 16 maart in een brief weten dat er niet genoeg geld is om wegen, bruggen en andere cruciale infrastructuur te onderhouden. Het gaat dan om bedragen van tientallen miljarden voor de komende jaren. “Niet alles kan”, aldus de minister, en daarom zullen er keuzes gemaakt moeten worden. Maar de logische conclusie die hieruit volgt blijft onderbelicht: óf we sluiten wegen en bruggen, óf we hopen maar dat het achterstallig onderhoud niet leidt tot een ramp.

Een week later werd duidelijk dat ook de Voorjaarsnota behoorlijk wankelt, met onder de streep een tekort van zo’n 3 miljard euro. De meeste Nederlanders zullen echter, als ze vanwege geldproblemen piekeren, aan iets anders denken: de volgende keer dat ze moeten tanken. Dieseltankers hebben daar namelijk te maken met een stijging van tientallen procenten vergeleken met het begin van de maand. Tank je benzine, dan ligt de stijging op moment van schrijven rond de 15 procent.

Wie besluit dan maar niet meer te rijden, ontspringt daarmee niet de dans. Ook stoken en koken wordt duurder, wat kan leiden tot honderdduizenden huishoudens die niet meer de gasrekening kunnen betalen – om maar niet te spreken over huishoudens die nu al niet rondkomen. Tot dusver weigert het kabinet elke vorm van financiële compensatie, mogelijk met de hoop dat de oorzaak van al deze stijgingen – de oorlog met Iran – snel voorbij is. Toch weigert het kabinet in te zetten op de-escalatie. En hoewel de regering bij hoog en laag zweert wordt dat dit niet ‘onze’ oorlog is, stuurt het toch een oorlogsschip richting het oorlogsgebied.

Voor president Trump is dit niet genoeg. Daarom klaagt hij luidkeels over zijn Europese bondgenoten en het nut van de NAVO. Dat Trump op meer hulp rekende is ook weer niet zo heel gek. De eerste reacties van Amerikaanse bondgenoten op de aanval op Iran was eerder bemoedigend dan afkeurend, en als er al geklaagd werd, was het omdat Trump ze niet van te voren had ingelicht. Over de situatie in Iran, en hoe het allemaal zo ver heeft kunnen komen, elders in deze krant meer.

Het almaar escalerende oorlogsgeweld beperkt zich niet tot Iran. Israël heeft aangekondigd ‘veiligheidsbuffers’ te creëren in het zuiden van Libanon. Feitelijk komt dit neer op een herhaling van wat de afgelopen jaren in Gaza is aangericht: de nietsontziende vernietiging van woningen en infrastructuur. De duizenden slachtoffers en honderdduizenden ontheemden die in de afgelopen maand in de regio erbij zijn gekomen, lijken daarmee slechts het begin.

Het is daarom belangrijk om te onthouden dat de tientallen miljarden die nodig zijn om Nederland naar een oorlogseconomie om te bouwen –zo’n enorm project dat volgens het kabinet wél door kan gaan ondanks financiële tekorten – bedoeld zijn om het huidige systeem met militaire overmacht in stand te houden. Een systeem waar de werkende klasse betaalt voor de NAVO, het internationale verbond ten behoeve van het Europese en Amerikaanse kapitaal. De mooie woorden van ‘vrijheid’ en ‘internationaal recht’ hebben nog nooit zo hol geklonken.

Over mooie woorden gesproken, we nemen in deze krant afscheid van een rubriek die de afgelopen dertien jaar altijd een waardevolle bijdrage bracht aan Manifest.

In deze krant ook aandacht voor een ander oorlogsgebied dat sinds de oorlog met Iran steeds minder aandacht krijgt in de burgerlijke media: Oekraïne. De oorlog daar begon inmiddels alweer ruim twaalf jaar geleden, en escaleerde ruim vier jaar geleden met de Russische invasie. Het einde is nog altijd niet in zicht.

Lees de Waarheid in Manifest! Niet alleen in de papieren Manifest, maar ook digitaal op de website van Manifest (leesmanifest.nl) en de website van de partij (ncpn.nl). Zie ook voorwaarts.net van de CJB. De volgende krant komt uit op 5 mei.

Citaat van de Maand

"

Kameraden-arbeiders! 1 mei komt eraan, de dag waarop de arbeiders van alle landen hun ontwaking tot een klassenbewust leven vieren, hun solidariteit in de strijd tegen alle dwang en onderdrukking van de mens door de mens, en hun strijd om de miljoenen werkende mensen te bevrijden van honger, armoede en vernedering. Twee werelden staan tegenover elkaar in deze grote strijd: de wereld van het kapitaal en de wereld van de arbeid; de wereld van uitbuiting en slavernij en de wereld van broederschap en vrijheid.

Aan de ene kant staat het handjevol rijke bloedzuigers. Zij hebben de fabrieken en molens, het gereedschap en de machines in beslag genomen, en miljoenen hectaren land en bergen geld tot hun privaat eigendom gemaakt. Zij hebben de regering en het leger tot hun dienaren gemaakt, als trouwe waakhonden van de rijkdom die zij hebben vergaard.

Aan de andere kant staan de miljoenen onterfden. Zij worden gedwongen deze geldzakken om toestemming te smeken om voor hen te mogen werken. Door hun arbeid scheppen zij alle rijkdom; toch moeten zij hun hele leven strijden voor een stuk brood, om werk smeken alsof het liefdadigheid is, hun kracht en gezondheid verspillen door slopende zware arbeid, en verhongeren in de krotten in dorpen of in de kelders en zolders van grote steden.

Maar nu hebben deze onterfde arbeiders de oorlog verklaard aan de geldschieters en uitbuiters. De arbeiders van alle landen strijden om de arbeid te bevrijden van loonslavernij, van armoede en gebrek. Ze strijden voor een maatschappelijk systeem waarin de rijkdom die door de gezamenlijke arbeid wordt gecreëerd ten goede komt, niet aan een handvol rijke mannen, maar aan allen die werken. Ze willen het land en de fabrieken, molens en machines tot gemeenschappelijk bezit van alle arbeiders maken. Ze willen de scheiding tussen rijk en arm afschaffen, willen dat de vruchten van de arbeid naar de arbeiders zelf gaan, en dat alle verworvenheden van de menselijke geest, alle verbeteringen in de manier van werken, het lot van de werkende mens verbeteren en niet dienen als middel om die te onderdrukken.

Lenin, 1904
1 mei