Eenentachtig jaar geleden verwoestte de Amerikaanse oorlogsmachine Hiroshima en Nagasaki. Honderdduizenden burgers – arbeiders, vrouwen, kinderen en ouderen – werden gedood door deze massamoord, het enige gebruik van kernwapens in oorlogstijd in de geschiedenis. Er waren ook duizenden gewonden – zij die de nucleaire ramp overleefden met brandwonden en andere verwondingen, evenals zij die tot op de dag van vandaag de langdurige gevolgen van de kernaanvallen ondervinden. De misdadigers die het bevel gaven, zijn nooit ter verantwoording geroepen.
De burgerlijke mythe dat de bommen werden afgeworpen om “levens te redden” en een snelle overgave af te dwingen, is een leugen, die door de geschiedenis zelf wordt ontkracht. Bovendien was de Japanse oorlogseconomie al verwoest door de zeeblokkade en de bombardementen op 67 steden. Japan zocht actief naar een uitweg en onderzocht de mogelijkheid om via Moskou een wapenstilstand te sluiten. Het Amerikaanse commando wist dat de toetreding van de Sovjet-Unie tot de oorlog op dat moment zou leiden tot een onvoorwaardelijke overgave zonder dat een invasie nodig was. Washington koos desondanks voor massavernietiging.
De werkelijke doelen waren koudbloedig berekend. Het Amerikaanse leger wilde een nieuw massavernietigingswapen testen op dichtbevolkte, voorheen ongebombardeerde steden, om zo gegevens te verzamelen over de explosies en straling op levende mensen. Het overkoepelende politieke doel was om een terreurwapen tegen de Sovjet-Unie te gebruiken. Truman vertraagde opzettelijk de Conferentie van Potsdam, wachtend op nieuws over de succesvolle bomtest, en gebruikte vervolgens de verwoesting van Hiroshima en Nagasaki als openingsakte van de Koude Oorlog. Dit was atoomchantage, een demonstratie van brute macht bedoeld om de Amerikaanse wereldhegemonie op te leggen terwijl het Rode Leger nog steeds oprukte na de nederlaag van het fascisme.
De Verenigde Staten, de NAVO, de EU en andere imperialistische machten die met hen concurreren, dreigen vandaag de dag met kernwapens tegen de werkende massa. In Oekraïne woedt een imperialistische oorlog tussen de VS-EU-NAVO-alliantie en het kapitalistische Rusland, met steeds grotere wapenleveringen en openlijke discussies over tactisch kernwapengebruik. De genocidale Israëlische staat wordt bewapend, gefinancierd en politiek beschermd door de Verenigde Staten en de EU, terwijl het de bevolking van Palestina, Libanon en Syrië afslacht en tegelijkertijd, samen met de Verenigde Staten, aanvallen uitvoert op Iran. De NAVO dringt diep door in de Aziatisch-Pacifische regio en voert de kapitalistische confrontatie met China op. Triljoenen worden geïnvesteerd in de modernisering van nucleaire arsenalen; nieuwe Amerikaanse kernbommen worden op Europees grondgebied gestationeerd; wapenbeheersingsverdragen worden één voor één verscheurd. Dit alles terwijl Amerikaanse kernbommenwerpers Iran bezaaien met dood en verderf. Europese regeringen geven hun grondgebied, bases en luchtruim over, waardoor het continent een lanceerplatform wordt voor het voeren van imperialistische oorlogen en daarmee een primair doelwit voor vergelding.
Tegelijkertijd werken grote Europese mogendheden openlijk aan de verwerving of uitbreiding van hun eigen nucleaire arsenalen. De Franse bourgeoisie zet de nucleaire modernisering voort en presenteert haar nucleaire afschrikkingsmacht als een “Europese” afschrikking. In Polen agiteren de vertegenwoordigers van de regering en de bourgeoisie openlijk voor de ontwikkeling van eigen kernwapens, waarmee ze de laatste schijn van naoorlogse terughoudendheid verbreken. Onder de vlag van “strategische autonomie” bereidt de heersende klasse van de EU een nieuwe wapenwedloop voor tussen kapitalistische mogendheden, gedreven door inter-imperialistische rivaliteit en de behoefte om hun deel van de wereldwijde buit veilig te stellen. Tegelijkertijd worden, in het licht van de militaire voorbereidingen, de rechten en behoeften van de arbeiders en de bevolking opgeofferd. Deze drang naar Europese kernwapens vergroot het gevaar van een nucleaire catastrofe en versterkt de ondergeschiktheid van het continent aan het monopoliekapitaal.
Imperialistische oorlog, imperialistische vrede met het geweer tegen het hoofd van de bevolking en de dreiging van een nucleaire holocaust komen voort uit de aard van het monopoliekapitalisme in zijn aftakelende, parasitaire staat. Een systeem dat zichzelf niet kan reproduceren zonder de uitbuiting, onderdrukking en militarisering van hele continenten. De strijd voor vrede kan niet losgekoppeld worden van de strijd tegen de grondoorzaak, het kapitalisme zelf.
De volkeren van Europa moeten strijden voor de terugtrekking uit de NAVO, de EU en elke imperialistische alliantie, net als tegen de ontwikkeling van kernwapens. De herinnering aan Hiroshima en Nagasaki is geen oproep tot passief berouw. Het is een bevel om de klassenstrijd te verscherpen, te breken met het kapitalistische systeem en de macht in handen te nemen van de arbeiders en de volkeren. Voorwaarts, naar een wereld zonder imperialisme en zonder kernwapens, naar socialisme-communisme.
Wil je een abonnement op Manifest?
Met jullie hulp garanderen we een communistische visie op de actualiteit in Nederland
Manifest is de krant van de NCPN die maandelijks verschijnt. Met Manifest blijf je op de hoogte van de actualiteit en van onze acties. Manifest belicht verschillende aspecten van de strijd in binnen- en buitenland, en publiceert analyses die inzicht bieden in de nationale en internationale ontwikkelingen vanuit een marxistisch-leninistisch perspectief. Neem nu een abonnement op Manifest of vraag een gratis proefabonnement aan.
Abonneer Nu!
