'Solidariteit is wapenstromen blokkeren en elk volk steunen dat zijn eigen lot wil bepalen'

Op zaterdag 28 februari kwamen we samen in de Zuiderkerk te Amsterdam om de Februaristaking van 1941 te herdenken. Op het programma stonden ook sprekers uit Cuba en Soedan, om niet alleen het verleden te herinneren maar ook het actuele belang te benadrukken van solidariteit met volkeren die slachtoffer zijn van imperialistische agressie. Hieronder publiceren we de toespraak van Nasir Omar, namens de Soedanese Communistische Partij - Nederland.

Kameraden, vrienden van de vakbeweging, van de vredescomités, van de studentenbonden, en alle aanwezigen.

De Nieuwe Communistische Partij van Nederland (NCPN) en de Communistische Jongerenbeweging (CJB) hebben ons hier bijeengebracht om een fundamentele waarheid te herdenken: dat geschiedenis niet door koningen of directeuren wordt gemaakt, maar door mensen zoals u en ik. In februari 1941 waren het de dokwerkers, de trambestuurders, de huisvrouwen – gewone werkende mensen – die gehoor gaven aan de oproep van hun Communistische Partij. Zij besloten dat het systeem van fascisme en vervolging niet hun systeem was. Met hun staking bewezen zij dat de echte macht ligt in de georganiseerde wil van de arbeidersklasse.

Wij eren hen vandaag niet alleen om wat zij deden, maar ook om wat zij ons leren. Hun daad is een kompas voor nu. Want het systeem dat toen fascisme en oorlog voortbracht, is hetzelfde systeem dat vandaag zijn honger niet heeft gestild. Zijn logica is onveranderd: eindeloze winst, gepakt door onderdrukking. Wij zien het in de genocide op het Palestijnse volk; in de imperialistische oorlog in Oekraïne; in de agressie tegen Venezuela, en de wurgpogingen naar Cuba. Het zijn geen toevalstreffers: het zijn symptomen van dezelfde ziekte.

Het Anglo-Egyptische koloniale bewind (1899–1956) schiep in Soedan de blauwdruk voor een permanente staat van crisis. Het was een model van parasitaire uitbuiting, ontworpen niet voor ontwikkeling, maar ten bate van het imperiale kapitaal. De economie van Soedan werd met geweld hervormd tot leverancier van ruwe katoen en andere primaire grondstoffen, waardoor inheemse industrialisatie werd gesmoord en de welvaart van het land werd geketend aan onstabiele wereldmarkten. Dit creëerde een afhankelijke, scheve economie die nooit voldoende loonarbeid genereerde, waardoor massale armoede en informeel zelfbehoud in stand werden gehouden.

Kolonialisme en imperialisme in Soedan creëerden de centrale politieke verdeeldheid van de natie: opzettelijke onderontwikkeling en de bestuurlijke afscheiding van het Zuiden. De koloniale staat gebruikte etnische en religieuze identiteiten als instrumenten van ‘verdeel en heers’, en transformeerde verschillen in hiërarchische structuren. Dit was een actieve strategie om de opkomst van een verenigd nationaal bewustzijn, dat de koloniale macht kon uitdagen, te voorkomen.

De regeringen die na de onafhankelijkheid in Soedan aan de macht kwamen, ongeacht hun ideologie, bevonden zich gevangen binnen het koloniale economische kader. Het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de Wereldbank, instrumenten van het neo-imperialisme, vervingen het directe koloniale bestuur. Sinds de jaren 1970 hebben hun structurele aanpassingsprogramma's beleid opgelegd van scherpe bezuinigingen in overheidsuitgaven, het schrappen van subsidies, de privatisering van staatsactiva, en het prioriteren van schuldaflossing en gewasproductie. De meeste mensen werden gedwongen in een wijdverspreide informele economie, als straatverkopers en ambachtelijke mijnwerkers zonder zekerheid, rechten of een vangnet.

Sinds de oprichting van de Soedanese Nationale Bevrijdingsbeweging in 1945 (die in 1946 transformeerde tot de Soedanese Communistische Partij), waren de twee leuzen die in de politieke arena circuleerden: "Eenheid van de Nijlvallei onder de Egyptische Kroon" en "Soedan voor de Soedanezen onder de Britse Kroon."

Met een marxistische benadering werd de realiteit geanalyseerd, en de partij kwam tot het passende alternatieve motto: "De terugtrekking van het Britse kolonialisme uit Soedan en Egypte en het recht op zelfbeschikking voor het Soedanese volk," samen met de gezamenlijke strijd van de Soedanese en Egyptische volkeren tegen het kolonialisme. Dit was de leus waarachter de nationale beweging zich later schaarde, wat leidde tot de onafhankelijkheid van Soedan in 1956.

De partij verwierp ook de formule van het blind overnemen van de gewapende strijdervaring, naar het model van de Chinese ervaring, die in 1952 werd voorgesteld. Het waardeerde positief het unieke karakter van de democratische, massale strijd van het Soedanese volk, die leidde tot de onafhankelijkheid van Soedan zonder bloedvergieten.

Wij, als Soedanese Communistische Partij, vieren komende augustus de tachtigste verjaardag van de oprichting van onze partij. Wij lijden onder de omstandigheden van de vervloekte oorlog die in ons thuisland woedt, die miljoenen mensen ontheemd heeft, duizenden gewond en vermist heeft achtergelaten, en heeft geleid tot oorlogsmisdaden, genocide, etnische zuiveringen, seksueel geweld en verkrachting van vrouwen. Infrastructuur, fabrieken, boerderijen, markten en banken werden vernietigd, scholen en ziekenhuizen ontwricht en de levens- en gezondheidsomstandigheden verslechterden door de uitbraak van ziekten als cholera.

De humanitaire catastrofe in Soedan, zoals gedocumenteerd door de Verenigde Naties, heeft een onvoorstelbare 11 miljoen mensen van huis en haard verdreven. Het land telt nu wereldwijd de meeste interne ontheemden, terwijl miljoenen anderen hun toevlucht hebben gezocht over de grenzen. Deze massale verplaatsing vormt de kern van de ergste vluchtelingencrisis in de wereld.

Onze Decemberrevolutie van 2018 was een daad van hoop, een massale, vreedzame eis voor vrijheid, vrede en gerechtigheid. Het antwoord was een contrarevolutie van ongekend geweld. Waarom? Omdat een soeverein en verenigd Soedan, dat zijn eigen weg kiest, een gevaar is voor de wereldorde van uitbuiting.

De Soedanese Communistische Partij (SCP) heeft een consistente en principiële visie op de oorlog die sinds april 2023 woedt tussen het Soedanese Nationale Leger (SAF) en de paramilitair Rapid Support Forces (RSF). Onze analyse is geworteld in een historische en marxistische klassenanalyse. De SCP gelooft dat de enige duurzame kracht voor verandering van binnenuit komt: de mobilisatie van de Soedanese massa's, vakbonden, beroepsverenigingen, vrouwen- en jeugdgroepen, en de Weerstand Comités. We roepen op tot een breed ‘Nationaal Civiel Front’ om zowel de oorlog te stoppen als het democratische alternatief op te bouwen.

De visie van de SCP is dus radicaal en principieel: een volledige breuk met het militair-islamistische regime van het verleden en de huidige krijgsheren, en de opbouw van een soeverein, democratisch en rechtvaardig Soedan door volksmacht.

In het gezicht van de nationale bewegingen en revoluties in Afrikaanse en Latijns-Amerikaanse landen consolideren de koloniale monopolies hun macht, en werkten hun regeringen samen om kapitaal te exporteren en cruciale grondstoffen te controleren. De Europese Gemeenschappelijke Markt fungeerde als een instrument om talrijke producten uit Aziatische en Afrikaanse landen op te nemen door oneerlijke handelsvoorwaarden op te leggen en deze te bedekken met leningen die deze landen beperkten, en hun politieke en economische onafhankelijkheid in handen legden van het neokolonialisme.

De februaristakers weigerden zich te laten verdelen. Zij zagen dat de aanvallen op hun communistische, Roma en Sinti en Joodse kameraden een aanval op iedereen was. In Soedan proberen dezelfde krachten ons te verdelen met de leugen van een ‘stamconflict’, maar wij zien de waarheid: dit is een klassenstrijd. Een strijd van een comprador-elite en haar buitenlandse meesters tegen de soevereiniteit van ons volk.

Laten wij de onbuigzame geest van Che Guevara en de strategische wijsheid van onze eigen revolutionaire leiders als kompas nemen. Onze weg vooruit is daarom dezelfde als die van de stakers: eenheid van onderop. Wij bouwen aan een breed volksfront, niet gebaseerd op etniciteit, maar op de gezamenlijke strijd voor een democratisch, civiel bestuur. Voor een economie die ons volk dient. Voor het ontbinden van de moordmilities.

Kameraden, de staking van 1941 was onmogelijk geweest zonder een sterke arbeidersbeweging. Die beweging, die kracht, hebben wij vandaag opnieuw nodig. Niet als herinnering, maar als actie. De vakbondsleden van de FNV en Vakbondsleden voor Palestina, die op de werkvloer strijden tegen uitbuiting en bezetting. De studenten van ASVA en SRVU, die vechten tegen de afbraak van ons onderwijs. De vredesactivisten van Breda en Tilburg voor Vrede, die zich verzetten tegen militarisering. De vertegenwoordigers van Cuba, die ons tonen hoe een volk onder immense druk standhoudt. Dit is de hedendaagse arbeidersbeweging in actie.

Dit is het perspectief dat wij nodig hebben. Tegen de oorlog in Soedan, Oekraïne en Palestina is ons antwoord niet humanitaire hulp alleen. Het is het herbevestigen van de internationale arbeiderssolidariteit. Het is het blokkeren van wapenstromen, het ontmaskeren van financiële netwerken, en het steunen van elk volk dat zijn eigen lot wil bepalen.

Daarom is deze herdenking een belofte. Een belofte dat de geest van de februaristakers verder leeft. In ieder van ons. In onze gezamenlijke strijd. Laten wij, in hun naam, de grootst mogelijke solidariteit fronten smeden. Fronten die zeggen: jouw strijd is mijn strijd.

Van Amsterdam tot Khartoem, van de werkvloer tot de campus, de strijd tegen fascisme is de strijd voor vrede. En die vrede winnen wij alleen samen.

Hulde aan de februaristakers! Leve de internationale solidariteit! Tot de overwinning!