'Vrede wordt bereikt door strijd!'

In het licht van de escalerende internationale tegenstellingen en oorlogen, vond een teleconferentie plaats van de Europese Communistische Actie (ECA) over deze ontwikkelingen en de strijd voor vrede. Het evenement werd georganiseerd door de NCPN. De inleiding van de NCPN publiceerden we eerder deze maand. Hieronder staat de bijdrage van onze Franse zusterpartij, de Communistische Revolutionaire Partij van Frankrijk (PCRF), die een interessant overzicht biedt van de internationale ontwikkelingen vanuit een communistisch perspectief.

De PCRF wil allereerst de Nieuwe Communistische Partij van Nederland bedanken voor het organiseren van deze teleconferentie vandaag. Het onderwerp van deze conferentie speelt zich af in de complexe context van de transformatie van imperialistische oorlogen naar vredesprocessen, of omgekeerd, de transformatie van precaire vrede naar openlijke militaire conflicten of interventies. Deze huidige situatie stelt onze partij in staat om een eerste opmerking te maken over het onderwerp van vandaag. Aangezien oorlog de militaire voortzetting is van het burgerlijke beleid en niet de beëindiging of opschorting ervan, is de door de bourgeoisie onderhandelde vrede ook de voortzetting van dezelfde militaire belangen als voorheen, in een nieuwe vorm.

Vredesproces of zakendeal?

Binnen de tegenstellingen van het mondiale imperialistische systeem zijn vredesakkoorden en het uitbreken van gewapende conflicten geen op zichzelf staande gebeurtenissen of oorlogen tussen volkeren, maar de ontwikkeling van sociale tegenstellingen in de vorm van politieke en militaire conflicten of akkoorden. De verschillende conflicten binnen de verslechterende huidige imperialistische crisis illustreren dit eerste punt.

Zo is de inter-imperialistische oorlog in Oekraïne, waarin verschillende burgerijen met militaire en economische belangen tegenover elkaar staan, voornamelijk die van Rusland, de EU en de VS, al vier jaar lang het onderwerp van roofzuchtige onderhandelingen om een vrede te verkrijgen die voor bepaalde monopolies voordelig is en voor andere nadelig.

Sinds november 2025 zien we een confrontatie tussen de vredesplannen van de VS en die van de imperialistische EU. In het Amerikaanse plan zou de helft van de reserves van de Russische Centrale Bank die onder sancties staan en momenteel bevroren zijn, worden toegewezen aan de wederopbouw van Oekraïne – waarbij Amerikaanse monopolies 50 procent van de winst op toekomstige investeringen opeisen – terwijl Moskou tot nu toe al deze activa wilde terugkrijgen. De andere helft zou volgens dit plan worden besteed aan Russisch-Amerikaanse projecten, met name energieprojecten voor de wederopbouw van gasleidingen na de vernietiging van Nord Stream 2.

Aan de kant van de EU streven de burgerijen van de lidstaten, na een lening van 90 miljard euro (waarvan 60 miljard euro voor militaire steun en 30 miljard euro voor de staatsbegroting), naar versneld EU-lidmaatschap, naar gebruik van in beslag genomen Russisch financieel kapitaal en naar een groter aandeel in de wederopbouwplannen van Oekraïne.

Deze tegenstellingen rond Oekraïne doen ons ook denken aan imperialistische onderhandelingen en confrontaties rond andere zogenaamde vredesprocessen in de wereld. We denken bijvoorbeeld aan Syrië, waar het zogenaamde ‘vredesproces’ tussen de Turkse bourgeoisie en de Koerdische nationale beweging, dat al maanden aan de gang is, ook zijn ware aard laat zien op een moment dat burgers en minderheden worden afgeslacht door het reactionaire burgerlijke regime van HTS in januari 2026 en de stad Kobanè belegerd wordt. In beide vredesprocessen investeren verschillende monopolies om de lucratieve voordelen te plukken die ze zullen opleveren.

In het geval van de Franse bourgeoisie denken we aan het megacontract van het CMA-CGM-monopolie voor de exploitatie van de Syrische haven van Latakia voor dertig jaar, wat slechts een beginpunt is gezien de delegatie van Franse ondernemers in oktober 2025. Deze Franse delegatie was, onder leiding van de werkgeversorganisatie MEDEF, de eerste in Europa die een officieel bezoek bracht aan Damascus.

Tenslotte zijn in Venezuela de Amerikaanse bombardementen en militaire aanvallen op het Venezolaanse volk op zaterdag 3 januari 2026, evenals de ontvoering van Nicolás Maduro, nu omgezet in afspraken en onderhandelingen tussen de verzwakte Venezolaanse monopolies en de Amerikaanse monopolies. Op sociaal vlak, terwijl transnationale bedrijven werden geassocieerd met het Venezolaanse oliekapitaal, zoals het geval was met Total, Chevron en Repsol, maakt een hervorming van de koolwaterstoffenwet die op 22 januari werd aangenomen de weg vrij voor een imperialistische verdeling van de opbrengsten.

Recente onderhandelingen en dreigingen van Amerikaanse militaire interventie tegen Iran voorspellen een soortgelijke instabiliteit in de toekomst, variërend van militaire agressie ten koste van de volkeren van de wereld en hun soevereiniteit tot vermeende vrede en staakt-het-vuren tussen verschillende burgerijen voor de imperialistische herverdeling van hulpbronnen en invloedssferen. In het geval van Iran speelt de sleutelrol van de Straat van Hormuz in de internationale oliestroom een cruciale rol.

Opgelegde vrede

Deze verschillende ontwikkelingen brengen ons nu bij een tweede punt. Binnen het imperialistische systeem hebben vredesakkoorden die voortvloeien uit burgerlijke conflicten tegenwoordig meer gevolgen dan alleen voor de directe strijdende partijen, aangezien het einde van conflicten betekent dat imperialistische allianties en hun burgerlijke leden nieuwe contracten en compromissen moeten vinden. Het voorbeeld van het Midden-Oosten is hier bijzonder duidelijk.

De Turkse bourgeoisie en de Koerdische nationale beweging zijn weliswaar de twee actoren in het zogenaamde ‘vredesproces’, maar de VS, Frankrijk en Israël mengen zich actief in deze ontwikkelingen, in overeenstemming met hun eigen belangen, om ervan te profiteren. Ook in Oekraïne tonen de tegenstellingen tussen de VS en de burgerijen van de EU aan dat een burgerlijk vredesakkoord ook een akkoord is voor verschillende nationale bourgeoisies om buiten de militaire actoren om van de situatie te profiteren. De afwisseling tussen imperialistische oorlog en opgelegde vrede is dus een afwisseling tussen burgerlijk militair beleid van herverdeling van kapitaal en invloedssferen en imperialistisch internationaal beleid van het opdelen van gebieden ten koste van de volkeren.

In complexe en vaak mystificerende situaties is onze partij ten derde van mening dat zij twee houdingen moet vermijden die schadelijk zijn voor onze opbouw binnen de arbeidersklasse. Enerzijds, en in overeenstemming met de bovengenoemde analyses, het zonder meer afwijzen van elk vredesakkoord in imperialistische oorlogen op grond van het feit dat het alleen maar de winsten dient; anderzijds, het onvoorwaardelijk aanvaarden van deze vredesakkoorden zodat de oorlog kan eindigen. Onze partij is van mening dat communisten moeten weten hoe ze hun strategische doelstelling, de sociale revolutie, moeten afstemmen op de verschillende tactische fasen die ons worden opgelegd door de oorlogen en vredesakkoorden waaraan onze bourgeoisie deelneemt, door een autonome klassenpositie op te bouwen om onze eigen slogans binnen deze akkoorden naar voren te brengen en hun burgerlijke inhoud aan de kaak te stellen. Voor dit laatste punt nemen we het voorbeeld van Palestina.

De Palestijnse zaak

De erkenning van een Palestijnse staat, die op 22 september 2025 door de vertegenwoordigers van de Franse bourgeoisie in de VN werd uitgesproken, vereiste dat wij onze eigen interventie over dit onderwerp opbouwden, gebaseerd op een klassenpositie.

Zo verdedigde onze partij en blijft zij de erkenning van een Palestijnse staat binnen de grenzen van 1967 verdedigen, met Oost-Jeruzalem (Al-Quds) als hoofdstad, maar met een reeks voorwaarden die alleen volks- en arbeidersstrijd aan onze monopolies kan opleggen. In dit geval gaat het om het opleggen van de vrije keuze van de politieke vertegenwoordigers van een dergelijke staat en de wegen die deze staat wil inslaan. Om soeverein te zijn, moet deze staat controle en vrije keuze hebben over zijn soevereine bevoegdheden, in de eerste plaats op juridisch en militair gebied. Een dergelijke staat is onmogelijk zonder de onmiddellijke, onvoorwaardelijke ontmanteling, met alle nodige middelen, van alle Israëlische nederzettingen in de bezette gebieden.

Ten slotte eisen we erkenning van het recht van het Palestijnse volk op gewapend verzet tegen de zionistische bezetting als legitiem en rechtvaardig, zowel nu als na de oprichting van een Palestijnse staat, evenals de vrijlating van gevangenen in Israëlische gevangenissen en het recht van vluchtelingen om naar hun huizen terug te keren in overeenstemming met VN-resolutie 194.

Al deze voorwaarden brengen dus een tactische strijd met zich mee die ons in staat stelt vooruitgang te boeken en vredesakkoorden te sluiten die rekening houden met imperialistische tegenstellingen en hun ontwikkeling, zonder te vervallen in een houding van politieke onverschilligheid van onze partij en haar klasse ten aanzien van deze kwestie, of in naïeve acceptatie.

Klassenstrijd voor vrede

In het licht van deze drie punten komt onze partij uiteindelijk tot de conclusie dat consistent internationalisme in de eerste plaats gericht moet zijn op ons eigen imperialisme, het Franse imperialisme, waarvan de monopolies zich wereldwijd uitbreiden en een belangrijke rol spelen in de strijd om invloed, ten koste van de volkeren van de wereld en de arbeidersklasse in Frankrijk.

Strijden tegen onze burgerij betekent dus strijden voor het recht van volkeren op zelfbeschikking, aangezien ons imperialisme geenszins een ‘vazal’ van de VS is, maar een volwaardige deelnemer aan de hedendaagse tegenstellingen, of deze tegenstellingen nu de vorm aannemen van militaire conflicten of vredesakkoorden. De verspreiding van imperialistische agressie en ontmanteling over de hele wereld toont aan dat alleen de arbeidersklasse en haar partij in staat zijn om de volledige onafhankelijkheid van volkeren te waarborgen, door de harmonieuze ontwikkeling van de productiekrachten onder het socialisme, het enige systeem dat de nodige verdediging kan bieden tegen het mondiale systeem van imperialistische staten. Door onze partij op te bouwen, te beginnen met de werkplek als basis, zullen we in staat zijn om de volkeren te verdedigen tegen de manoeuvres van onze monopolies en om onze eigen voorwaarden voor vrede te creëren door middel van klassenstrijd.

Geen oorlogen tussen volkeren, geen vrede tussen klassen!

Geen illusies over imperialistische vrede; vrede wordt bereikt door strijd!