'We hebben imperialisme van het eiland uitgeroeid, dat doet Amerika nog steeds pijn'

Recent werden het Solidariteitsnetwerk voor Cuba en de NCPN uitgenodigd op de Cubaanse ambassade in Den Haag om deel te nemen aan een gesprek met Enrique Aléman Gutiérrez, een Cubaanse afgevaardigde van de Nationale Assemblee van de Volksmacht en voorzitter van de maatschappelijke organisatie Project Cabildo Quisicuaba. Doel was om zijn werk en de huidige situatie in Cuba te bespreken na verdere illegale verstikkende sancties van de Verenigde Staten.

Onlangs is een uitvoeringsbesluit aangenomen dat bedoeld is om Cubaanse burgers in het buitenland en hun financiële middelen aan te pakken, vanwege het verlenen van dringend nodige hulp aan het eiland.

Haar Excellentie, mevrouw de ambassadeur van de Cubaanse ambassade, opende het gesprek door de Dag van de Arbeid-toespraak van dit jaar aan te halen, waarin ze opmerkte dat de VS vreemdelingenhaat en racisme gebruiken om de geschiedenis te herschrijven en steeds weer dezelfde mythes over Cuba te herhalen. Dit geeft geloofwaardigheid aan het narratief dat het Cubaanse volk door de VS ‘gered’ moet worden, via een imperialistische, moorddadige invasie, en door de meest vitale sectoren van de economie grenzeloos aan te vallen: gezondheidszorg, energie en onderwijs.

Enrique wijdde zijn toespraak aan het bespreken van de belangrijke sociaal-culturele projecten die het Cabildo Quisicuaba Centrum uitvoert in Barrio Los Sitios, Havana. Deze omvatten dialogen tussen verschillende religieuze groepen en activisme-sessies voor intellectuelen en kunstenaars ter verdediging van de mensheid. Hoewel het centrum wereldwijd is verbonden met 38 andere stichtingen, ontvangt het zeer weinig financiering vanwege het embargo tegen het land. Toch vindt het een manier om jaarlijks voedsel te verstrekken aan 3.000 bewoners. Enrique benadrukte tegenover het publiek dat de bewering dat Cuba maatschappelijke organisaties buiten de partij onderdrukt, volstrekt onwaar is.

Vervolgens leidde hij de discussie naar hoe wij Cuba kunnen steunen. Hij benadrukte dat de narratievenoorlog een van de belangrijkste veldslagen is. Sympathisanten moeten de frontlinie van nepnieuws confronteren met echte, rauwe feiten over wat het Cubaanse volk dagelijks meemaakt. Enrique uitte zijn diepe dankbaarheid voor het humanitaire werk dat tot nu toe is verricht, en riep ons op om de strijd aan de basis te verbreden, om het imperialisme direct bestrijden.

Tot slot liet hij ons inspirerende woorden na over de veerkracht van de Cubaanse revolutie en bevolking. Ze “hebben niet alleen een revolutie gehad, maar hebben het imperialisme van het eiland uitgeroeid, en dat doet Amerika nog steeds pijn.” De Cubaanse regering zal de schaarse middelen blijven toewijzen op basis van behoeften en prioriteiten. De oppervlakkige verschillen tussen Cubanen smelten weg om plaats te maken voor een vernieuwde patriottische geest. Net als in Gaza vecht Cuba om te leven in een wereld waarin het vrij is om in vrede zijn eigen bestemming te kiezen. Het onrecht waar Cuba mee te maken heeft, wordt ook ervaren op plekken als Palestina, en verzet maakt deze missie onoverwinnelijk. Voor Enrique is Cuba “meer dan een eiland, het is een symbool voor de hele wereld.”