Veiligheid is een vraagstuk van klasse

Vorige week hield de Europese Communistische Actie (ECA) een teleconferentie met de titel 'De EU, de NAVO en andere imperialistische allianties: ‘Veiligheidsverschaffers’ of kaders voor diepere militaire betrokkenheid ten koste van de bevolking?' Hieronder publiceren we de bijdrage van de NCPN.

Beste kameraden,

De NCPN wil de Communistische Partij van Turkije (TKP) bedanken voor het organiseren van deze belangrijke ECA-teleconferentie met als titel: De EU, de NAVO en andere imperialistische allianties: ‘Veiligheidsverschaffers’ of kaders voor diepere militaire betrokkenheid ten koste van de bevolking?

In de internationale context van escalerende conflicten, oorlogen en nucleaire dreiging wordt het veiligheidsvraagstuk terecht aangehaald door de werkende bevolking in onze landen. Ook de bourgeoisie gebruikt de retoriek van ‘vrede en veiligheid’ om op deze zorgen in te spelen en ze te manipuleren; alsof onze veiligheid gegarandeerd wordt door het vermogen van grote monopolies om een ​​groter deel van de buit binnen te halen in imperialistische strijd om grondstoffen, grondgebieden en markten. De militarisering van de economie en de samenleving als geheel, evenals de toenemende betrokkenheid bij oorlogen in Oekraïne, het Midden-Oosten en andere regio’s, worden allemaal gerechtvaardigd in naam van veiligheid of ‘defensie’. Toch worden ze betaald met het zweet en bloed van werkende mensen, die te maken hebben met toenemende uitbuiting, inflatie en sociale afbraak, en die steeds vaker het risico lopen te worden ingezet als kanonnenvoer aan imperialistische frontlinies of slachtoffer te worden van vergeldingsacties. Wanneer politieke elites spreken over veiligheid, moeten we daarom vragen: veiligheid voor wie, voor welke klasse?

Imperialistische allianties brengen de arbeidersklasse geen vrede en veiligheid, maar zijn transnationale mechanismen die de gemeenschappelijke klassenbelangen van de lidstaten vertegenwoordigen: het beschermen van de externe concurrentiepositie ten opzichte van andere imperialistische blokken en het intern opvoeren van de uitbuiting en onderdrukking van de arbeidersklasse. Hun totstandkoming is het gevolg van de internationalisering van het monopolistisch financierskapitaal en de ongelijke politieke en economische ontwikkeling van het kapitalisme; dit creëert voor de bourgeoisie de voortdurende noodzaak om allianties aan te gaan en zo de export van kapitaal te maximaliseren en te strijden voor een herverdeling van de wereld. Imperialistische allianties verminderen de concurrentie tussen burgerlijke staten niet, maar tillen deze naar een hoger niveau.

Als communisten strijden wij ondubbelzinnig tegen alle imperialistische allianties – waarvan het karakter wordt bepaald door het klassenkarakter van de deelnemende burgerlijke staten, ongeacht hun positie in de imperialistische piramide – en eisen wij dat onze landen hier niet aan deelnemen. Eveneens strijden wij tegen alle misvattingen en opportunistische verdraaiingen die suggereren dat imperialistische allianties ‘hervormd’ of ‘ontbonden’ kunnen worden, of dat ze kunnen dienen voor internationale stabiliteit of een vreedzame ‘multipolaire’ wereld. Wij verwerpen het idee van een gedeeld veiligheidsbelang tussen de arbeidersklasse en de bourgeoisie, ongeacht of dit nu op ‘nationale’, ‘Europese’ of zelfs ‘Euro-Atlantische’ schaal is.

In Nederland is het concept van ‘strategische autonomie’ van de heersende EU-elite echter volledig overgenomen door liberale, sociaaldemocratische en opportunistische krachten, die de Nederlandse arbeidersklasse voor de kar willen spannen van het gezamenlijke project van de Europese bourgeoisie: het opbouwen van de defensie-industrie van de EU en het versterken van de EU als groot imperialistisch centrum. Onder het mom van bescherming van de bevolking tegen Russische agressie en de gevaarlijke imperialistische ambities van Trump, worden de snelle militarisering van de economie en de militaire opbouw binnen NAVO- en EU-verband gepresenteerd als ‘onprettige maar noodzakelijke’ maatregelen. Bovendien wordt de illusie van een duurzame vrede binnen het kapitalistische systeem in stand gehouden, waarbij de NAVO en de EU worden voorgesteld als actoren voor veiligheid en bevorderaars van het internationaal recht, terwijl hun ware aard als imperialistische alliantie wordt verhuld.

In werkelijkheid maakt juist de vergaande Nederlandse betrokkenheid bij de NAVO en de EU, zowel als belangrijke militaire doorvoerhaven en als vooraanstaande producent van geavanceerd oorlogstuig, van ons dichtbevolkte land een potentieel doelwit. Zoals blijkt uit de escalaties die volgden op de Amerikaans-Israëlische oorlog tegen Iran en de recente wederzijdse aanvallen tussen Rusland en Oekraïne, kunnen imperialistische oorlogen gemakkelijk veralgemeniseren en derde landen meesleuren vanwege hun alliantiebeleid of de aanwezigheid van buitenlandse militaire bases. De consequenties van vergeldingsaanvallen komen daarbij steeds meer voor rekening van de burgerbevolking, en in het bijzonder van werkende klasse.

In een openbaar rapport hebben Nederlandse inlichtingendiensten AIVD en MIVD ons land zelfs aangemerkt als een ‘aantrekkelijk doelwit’ in het geval van een grootschalig militair conflict dat zou kunnen voortvloeien uit de activatie van Artikel 5 van het NAVO-verdrag. Daarbij wordt gewezen op het gevaar van aanvallen op belangrijke logistieke knooppunten voor wapentransport en de kritieke maritieme infrastructuur in de Noordzee. De havengebieden van Rotterdam, Zeeland en de Eemshaven, de vliegbasissen in Eindhoven, Leeuwarden en Volkel (waar laatstgenoemde ongeveer 22 Amerikaanse B61-kernbommen herbergt) en productielocaties die van civiele industrie zijn omgevormd tot militaire productiecentra – zoals de VDL-fabriek in Born – zijn stuk voor stuk voorbeelden van potentiële doelwitten voor sabotage en vergeldingsaanvallen als gevolg van ons NAVO-lidmaatschap en de betrokkenheid bij buitenlandse imperialistische oorlogen.

Daarnaast streeft de Nederlandse regering, via wervingscampagnes en de geleidelijke invoering van militaire dienstplicht, naar een enorme uitbreiding van het defensiepersoneel tot een totaal van 100.000 beroepsmilitairen, reservisten en burgerpersoneelsleden in 2030. Deze mensen zullen niet worden ingezet om de grenzen van ons land te verdedigen, maar worden instrumenten van de Nederlandse bourgeoisie, uitgezonden als ‘vredesmacht’ of direct kanonnenvoer aan imperialistische fronten die door de NAVO zijn geopend. Met de invoering van de Wet op de defensiegereedheid (Wodg) wordt bovendien gepoogd de arbeids- en vakbondsrechten van defensiepersoneel verder in te perken en komen zij onder direct bevel te staan van het ministerie van Defensie. De voorgestelde Wodg gaat daarnaast gepaard met vrijwel onbeperkte mogelijkheden voor militaire oefeningen in stedelijke en natuurgebieden, waarvan we de risico’s hebben kunnen zien in april van dit jaar met de vernietiging van honderden hectaren natuur door meerdere branden veroorzaakt door oefeningen van Defensie.

Tot slot, om in het kader van de nieuwe NAVO-norm jaarlijks structureel 19 miljard euro extra aan Defensie uit te geven, zijn er ingrijpende bezuinigingen aangekondigd in de zorg, het onderwijs en de sociale zekerheid. In de periode van 4 tot 11 september – voorafgaand aan Prinsjesdag, waarop de definitieve rijksbegroting wordt gepresenteerd – voeren tienduizenden werknemers uit uiteenlopende sectoren actie (zoals in de havens, metaal, bouw en wonen, overheid, zorg, finance, schoonmaak en openbaar vervoer). Zij protesteren tegen de geplande versobering van de werkloosheidsuitkering (WW) en arbeidsongeschiktheidsuitkering (WIA), en de bezuinigingen in de zorg.

Deze recente opleving van de Nederlandse arbeidersbeweging is veelbelovend en toont de toegenomen strijdbaarheid van onze klasse aan. Ook blijkt steeds meer het vermogen van leden van de NCPN en CJB om niet alleen deel te nemen aan stakingen en acties, maar ook een leidende rol te spelen bij het organiseren van hun werkplek en in de vakbond. Zij dragen daar een klassenbewuste lijn uit die de aanvallen op sociale rechten en inkomens koppelt aan de oorlogsagenda van het kapitaal.

Echter, waar de vredesbeweging kampt met sociaal-pacifistische opvattingen die pleiten voor burgerlijke conflictoplossingen ten koste van de belangen van de bevolking, kampt ook de vakbeweging met reformistische opvattingen die aansturen op ‘sociale akkoorden’ tussen arbeid en kapitaal. Onder ander door de directe rechterlijke ingreep afgelopen jaar van de Nederlandse staat in de directie van de FNV, controleert de arbeidsaristocratie via sociaaldemocratische fusiepartij PRO de vakbond vanaf boven. Als grootste oppositiepartij in het parlement past PRO zich naadloos aan bij de rol die de sociaaldemocratie speelt binnen de vakbond en het burgerlijk-politieke bestel: het bevorderen van militarisering en oorlog met een ‘sociaal sausje’, en het gelijkstellen van de belangen van de arbeidersklasse aan die van de bourgeoisie, de EU en de NAVO.

Het standpunt van de NCPN is in feite precies het tegenovergestelde: nee tegen militarisering, de EU, de NAVO en andere imperialistische bondgenootschappen, en ja tegen de onafhankelijke strijd van de arbeidersklasse tegen bezuinigingen en oorlog, voor vrede en socialisme.

Wij zeggen: Geen oorlog tussen volkeren, geen vrede tussen klassen!